A A A

De politieke of de dagelijkse werkelijkheid in de verpleeghuiszorg

Wist u dat op onze lijst van zorgprofessionals heel andere thema’s staan dan op de politieke agenda? We lezen in de media over de zwarte lijst van de verpleeghuiszorg. Over onderzoeken die aantonen waarom de ene zorgaanbieder wel succesvol is en de andere niet. Of dat de transitie van de afgelopen jaren niet het beoogde financiële effect heeft gehad.

Als we de cliënt of de zorgprofessional zouden bevragen, dan zouden we op hele andere thema’s uitkomen. Dan bestaat de lijst uit vraagstukken over rouw, verdriet, acceptatie en  gehoord worden. Als we toch richting de wet- en regelgeving gaan, dienen we graag het verzoek in om meer regelruimte te krijgen, ons gezond en professioneel verstand te mogen gebruiken.

Eenmaal kennisgemaakt te hebben met de mens achter de cijfers, is het onmogelijk om de zorg te zien als een statische trend waar op je een afstand  of  rationeel naar kijkt. “De trend” heeft een gezicht gekregen met een eigen verhaal waarin liefdevolle zorg het belangrijkste is wat je te bieden hebt.

Kennismaken met en je verdiepen in het leven van de ander is intensief. Je ontkomt er niet aan om een relatie aan te gaan en je te hechten aan elkaar. Zelfs als de tragiek van onvoorspelbaar gedrag een uitingsvorm wordt. Wist u dat mijn collega’s regelmatig  te maken krijgen met fysiek geweld? En dat zij de rugdekking zijn tussen onderlinge ruzies?  Agressie goedpraten doen we niet, wel is er begrip voor de uitingsvorm van een ieder. De liefde, betrokkenheid  en onderlinge steun van familie en collega’s maakt dat je samen een veilige thuishaven blijft nastreven.

Wellicht denkt u nu; dit is toch een schande?  Misschien heeft u  gelijk of misschien valt er in dit soort situaties geen gelijk te halen of wat is goed of fout. Wat ik zie is de waardering van familie, bewoner en collega’s onderling. Er ontstaat een bijzondere band wat uiteindelijk uitvloeit naar het moment waarop de bewoner het tijdelijke voor het eeuwige gaat verruilen. Deze momenten zijn goud waard. Een groter compliment kun je de zorgprofessional niet geven.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil geen utopie schetsen. We zijn als zorgprofessional ook gewoon mensen en kampen met werkdruk en krapte in de arbeidsmarkt. Zo nu en dan hebben we een ontzettende baaldag en is het geduld ver te zoeken.  En toch ga je iedere dag naar je werk, omdat je bent gaan houden van mensen.

We zijn vindingrijk. Op de groep koken, zodat de geur van het eten zich verspreid door het huis en de lekkere trek wordt aangewakkerd. Of een ezel in de gang zetten, met kippen, geiten en honden. Zodat onze bewoners de dieren kunnen aaien, maar er vooral contact gemaakt kan worden op een andere manier dan in woorden. Of gewoon in de huiskamer zitten met een borrel en doppinda’s.

Hebben we daar allemaal tijd voor? Nee, want in alle eerlijkheid we zouden nog zoveel meer willen!

Slaan we door? Wie zal het zeggen. Zolang we nog toegelaten worden in het privé domein van onze bewoners gaan we door en tonen we LEF om zo nu en dan buiten de lijnen te kleuren. Waarmee we onze eigen thema’s te blijven nastreven en ons niet af laten leiden door politieke agenda’s.

Meer blogs van Gaby Elhorst

← Vorige Stap

Geachte heer, mevrouw,

Dank voor het opnemen van contact met Viattence. Wij zullen deze e-mail zo snel mogelijk beantwoorden.

Met vriendelijke groet,
Uw Viattence Consulent
0578 - 668 449

A.u.b. geef een geldige naam, email en vraag.

Aangedreven door LivelyChat