Je moet het samen doen
Hoe een jeu-de-boulesbaan bij De Klaarbeek weer een plek voor ontmoeting werd
Soms begint iets waardevols heel klein. Met iemand die tijdens een wandeling een ongebruikte jeu-de-boulesbaan ziet en denkt: wat zonde dat hier niets mee gebeurt. Voor meneer Boelsma was dat genoeg om in actie te komen. Hij maakte de baan bij De Klaarbeek weer bespeelbaar, vond een medespeler en prikte een vast moment. Inmiddels staat er iedere donderdag een groep van ongeveer zes buurtbewoners klaar voor een potje jeu de boules.
Maar wie langer met meneer Boelsma praat, merkt al snel dat het eigenlijk over veel meer gaat dan een spel met metalen ballen.
Het gaat over elkaar kennen. Naar elkaar luisteren. Iets voor een ander doen zonder dat daar onmiddellijk iets tegenover hoeft te staan. En vooral: niet wachten tot een organisatie of een ander het initiatief neemt.
‘Dat is toch doodzonde?’
Boelsma loopt veel. Naar het centrum van Epe, maar ook gewoon door de wijken in zijn omgeving. Het is een bewuste keuze. Zolang het kan, wil hij blijven bewegen. Tijdens zo'n wandeling kwam hij langs De Klaarbeek. Er waren nieuwe woningen en appartementen gebouwd en hij besloot eens een rondje door de buurt te maken. Daar zag hij de jeu-de-boulesbaan liggen. Zelf was hij kort daarvoor via een bekende bij een jeu-de-boulesvereniging terechtgekomen. En dus viel die lege baan hem meteen op.
“Ik dacht: daar ligt zo'n jeu-de-boulesbaan. Dat is toch doodzonde? Ik zie er nooit iemand op.” De baan was op dat moment nauwelijks in gebruik en het onkruid had vrij spel gekregen. Boelsma vroeg bij De Klaarbeek of hij er iets mee mocht doen. Dat mocht. En dus nam hij zijn eigen hark mee en ging aan de slag. Geen projectplan, werkgroep of lange voorbereiding. Gewoon beginnen.
Donderdag van elf tot twaalf
Terwijl hij bezig was met de baan, kwamen mensen langs. Er ontstonden gesprekjes. Een bewoner van het nabijgelegen appartementencomplex bleek ook jeu de boules te spelen. “Toen zei ik: we kunnen wel eens samen gaan oefenen.” Maar Boelsma wilde het niet bij een vrijblijvende afspraak laten. Hij stelde meteen een duidelijke structuur voor: iedere donderdag, van elf tot twaalf. Dat werkte.
Iemand hoorde ervan en wilde een keer meedoen. Vervolgens kende diegene weer iemand anders. Voor nieuwkomers waren er ballen te leen. Langzaam groeide het gezelschap. “We hebben nu een leuk groepje. En misschien zijn het er binnenkort wel acht.”
De deelnemers wonen allemaal in de omgeving van De Klaarbeek. Ze beginnen hun wekelijkse ontmoeting binnen met een kop koffie. De spullen mogen bij De Klaarbeek worden opgeborgen. Boelsma lacht: “Dus dit is ons clubhuis.” Daarna gaan ze naar buiten. Wie er is, speelt mee. Kan iemand een week niet, dan is dat ook prima. “Als we met vier zijn, spelen we met vier. Zijn we met vijf of zes, dan zien we wel. Het is gezellig. Dat is het belangrijkste.”
Een baan waarop meer mensen mee kunnen doen
Gaandeweg werd het initiatief ook toegankelijker. Een deelnemer die gebruikmaakt van een scootmobiel wilde graag mee kunnen spelen. Viattence en Woonzorg Nederland hebben daarom naast de baan een verhard plateau mogelijk gemaakt, zodat ook hij goed kan deelnemen.
Het laat mooi zien hoe een klein initiatief zich kan ontwikkelen. Eerst is er iemand die begint. Daarna sluiten mensen aan. Vervolgens ontstaat de vraag: wat is er nodig zodat iemand anders óók mee kan doen? Boelsma maakt het niet groter dan het is. Hij droomt niet meteen van meerdere banen, grote investeringen of een officiële vereniging. Wat er nu is, werkt. En tegelijkertijd sluit hij niemand uit.
“Als mensen komen kijken, zeg ik: als u zin heeft, probeer het maar eens een keer.”
Even een praatje
Misschien zit de werkelijke betekenis van de jeu-de-boulesbaan wel in dat laatste. Want tijdens het spelen komen mensen voorbij. Buurtbewoners, wandelaars, mensen met een hond. Er wordt gegroet en regelmatig ontstaat er een gesprek. Voor Boelsma is dat vanzelfsprekend. Hij praat gemakkelijk met mensen. Dat deed hij vroeger al. Hij werkte jarenlang in het onderwijs, onder andere op een basisschool. Ook toen vond hij persoonlijk contact belangrijk.
Hij ging bijvoorbeeld bij ouders thuis langs. Niet omdat het per se moest, maar omdat hij geloofde in korte lijnen. Als je elkaar kent, is het gemakkelijker om elkaar te vinden als er iets speelt. Die houding heeft hem nooit verlaten. “Als je hier in de buurt woont en je loopt alleen maar rond en spreekt niemand aan, dan weet je ook niks.” Thuis weten ze inmiddels dat ze hem beter niet kunnen vragen hoe laat hij terug is als hij boodschappen gaat doen. “Ik weet niet wie ik onderweg tegenkom.”
Wat hij van huis uit meekreeg
Dat oog voor anderen komt niet uit de lucht vallen. Boelsma groeide op in een andere tijd. Hij werd in de oorlog geboren en herinnert zich de sobere periode die daarop volgde. Van zijn moeder kreeg hij iets mee wat hem is bijgebleven. Als het had gesneeuwd, kon zij hem als jongen naar een oudere buurtbewoner sturen. Ga daar het pad eens sneeuwvrij maken, kreeg hij dan te horen. En vraag meteen of je boodschappen voor haar kunt meenemen. Niet voor geld. Niet omdat er een vrijwilligersproject voor was opgericht. Je deed het omdat iemand anders hulp kon gebruiken.
De wereld waarin kinderen nu opgroeien is volgens Boelsma totaal anders. En natuurlijk beseft hij dat tijden veranderen. Gezinnen zijn druk, vaak werken beide ouders en financieel wordt er veel gevraagd. Toch vindt hij dat we iets uit die vroegere vanzelfsprekendheid kunnen meenemen.
Een beetje oog voor elkaar hebben
Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn. Zelf geeft hij het voorbeeld van putten in zijn straat die in het najaar verstopt raken door bladeren. Bij een flinke regenbui blijft het water vervolgens staan. Dan pakt hij zijn bezem en veegt de bladeren weg. Waarom? Omdat het nodig is.
Zelf kiezen waar je aandacht naartoe gaat
Boelsma kijkt met enige verwondering naar de hoeveelheid mogelijkheden die we tegenwoordig hebben. Naar wat we kopen, hoeveel informatie er voortdurend op ons afkomt en hoeveel tijd we achter een scherm doorbrengen. Daar is hij soms uitgesproken kritisch over. Tegelijkertijd komt hij steeds terug op een belangrijker punt: je hebt zelf een keuze. “Je moet zelf bepalen wat je wilt.”
Hij heeft zelf ook een mobiele telefoon en maakt gebruik van moderne gemakken. Maar hij probeert bewust te bepalen hoeveel ruimte die krijgen. Hetzelfde geldt voor gezondheid. Boelsma is dankbaar dat hij nog mobiel is en veel kan ondernemen. Hij wandelt en fietst en probeert daar zuinig op te zijn. Juist omdat hij nog zoveel kan, vindt hij dat hij ook iets voor een ander kan betekenen. Als hij iemand kent die graag zou willen fietsen maar dat niet meer alleen kan, zou hij best eens samen op een duofiets willen stappen, vertelt hij. “Als iemand dat graag wil en het klikt een beetje, dan maak je toch één keer per week een uurtje?” Het klinkt opnieuw opvallend eenvoudig. Niet eerst bedenken waarom iets lastig is. Kijken wat wél kan.
Van één initiatief naar meer ontmoeting
De jeu-de-boulesbaan kreeg een extra zetje tijdens een buurtbijeenkomst bij De Klaarbeek. Buurtbewoners werden daar uitgenodigd om elkaar te ontmoeten en ideeën en bestaande initiatieven met elkaar te delen. Boelsma vertelde over de baan en over zijn wens om daar samen te spelen. Daardoor kwamen nieuwe contacten tot stand en werd onder andere meegedacht over het toegankelijker maken van de plek. Precies die gedachte staat ook centraal in het regionale samenwerkingsproject Samenredzame gemeenschappen van Triada, Woonzorg Nederland, Viattence, Koppel-Swoe en de gemeente Epe. Op verschillende plekken in Epe wordt gezocht naar manieren waarop inwoners elkaar gemakkelijker kunnen ontmoeten, leren kennen en uiteindelijk ook iets voor elkaar kunnen betekenen.
Bij De Klaarbeek gebeurt dat bijvoorbeeld via het Buurtuur en een gezamenlijk spreekuur rondom vragen over wonen, zorg, welzijn en digitale zaken. Maar het verhaal van Boelsma laat óók iets anders zien. Een samenredzame gemeenschap ontstaat niet alleen doordat organisaties activiteiten bedenken. Soms ligt het begin letterlijk al in de buurt. Een ongebruikte baan. Een ontmoetingsruimte. Een bankje. Een inwoner met een idee. En een paar mensen die besluiten op donderdag om elf uur te komen.
‘Je moet het samen doen’
Boelsma ziet zelf nog genoeg mogelijkheden. Misschien kunnen mensen uit de wijk en bewoners van De Klaarbeek ook samen biljarten. Of kaarten. Of ontstaat er weer iets heel anders. Het hoeft wat hem betreft allemaal niet groots te zijn. “Dit is maar een heel klein stukje. Dat heb ik dan toevallig opgestart.” Juist daarin zit misschien de belangrijkste les van zijn verhaal. We kunnen constateren dat de samenleving verandert. Dat mensen druk zijn. Dat we soms langs elkaar heen leven of elkaar niet meer vanzelfsprekend kennen. Maar we kunnen ook besluiten iets te doen. Een buurman aanspreken. Iemand uitnodigen om mee te doen. Een handje helpen. Een uurtje van onze tijd geven. Of een verwaarloosde jeu-de-boulesbaan aanharken. Boelsma vat het zelf nog eenvoudiger samen:
“Je moet het samen doen.”
En iedere donderdag tussen elf en twaalf wordt bij De Klaarbeek zichtbaar wat er kan gebeuren als iemand daar gewoon mee begint.
Publicatiedatum
20 november 2026