Mantelzorg in de praktijk - In gesprek met Teunie en haar moeder

Mantelzorg is een onmisbare schakel in het leven van veel ouderen. Dat blijkt uit het openhartige gesprek met Teunie en haar moeder, die in een aanleunwoning in Wezep woont. Een fijne plek waar mevrouw Mulderij het liefst nog heel lang zelfstandig wil wonen.

Teunie bezoekt haar moeder wekelijks, soms vaker, afhankelijk van afspraken en medische bezoeken. Ze ondersteunt bij praktische zaken zoals boodschappen, administratie, planten water geven en het regelen van post. Ook haar broer, zussen en nicht dragen hun steentje bij, ieder op hun eigen manier. “We doen het samen, ieder naar vermogen. Mijn broer regelt de financiën, mijn nicht doet wekelijks boodschappen met mijn moeder. Met mijn twee zussen, die in het buitenland wonen, en mijn broer stem ik alles af rondom de zorg voor onze moeder. Zo blijft het voor iedereen behapbaar,” vertelt Teunie.

De thuiszorg komt nu vier keer per dag langs voor ondersteuning bij bijvoorbeeld aankleden, steunkousen en medicatie. “Het is fijn dat de zorg er is als het nodig is, maar als ik het zelf kan, doe ik het liever zelf,” zegt mevrouw Mulderij. Daarom zet ze zich bijvoorbeeld samen met de fysiotherapeut in om weer beter te kunnen lopen. “De zorgmedewerkers van Viattence zijn ontzettend aardig. Zo kwam er net nog even iemand langs om te vragen hoe het gaat. Heel attent.”

Tijdens het gesprek komen verschillende hulpmiddelen aan bod. “Mijn moeder houdt ontzettend van lezen, maar doordat ze slecht ziet, lukt dit niet meer uit een boek. Daarom heeft ze een apparaat dat boeken voorleest. Ze heeft er inmiddels meer dan 100 geluisterd,” vertelt Teunie. “Ook zijn we ontzettend gek op spelletjes. Ze heeft nu een dobbelsteen met een functie die aangeeft hoeveel ze gegooid heeft. Zo fijn. We lachen wat af tijdens de spelmomenten.”

Ook op zorggebied heeft mevrouw Mulderij hulpmiddelen, zoals alarmering waarbij ze direct contact kan leggen met de zorg. Dit geeft zowel Teunie als haar moeder rust. “Ik maak er het liefst zo min mogelijk gebruik van, maar het is fijn dat het er is als het nodig is.”

Teunie merkt dat het soms zoeken is naar de juiste balans. “Toen mijn moeder viel, was ik bijna twee weken dag en nacht bij haar. Dat was best zwaar. Gelukkig konden we de zorg uitbreiden en kon ik weer wat meer mijn eigen leven oppakken.” Het netwerk van familie, buren, kerk en organisaties zoals de Zonnebloem is hierbij onmisbaar. “Ik heb veel aanloop, mijn buren zeggen weleens dat ik altijd bezoek heb. Daar ben ik heel blij mee,” aldus mevrouw Mulderij.

Het liefst blijft natuurlijk iedereen zo lang mogelijk zelfstandig. “Ik vind het soms wel lastig om afhankelijk te zijn van de zorg, maar ik ben blij dat ze er zijn. Ze laten mij echt in mijn waarde, het voelt nooit ongemakkelijk. De zorg is heel persoonlijk.” Ook Teunie ervaart dit: “Ik ken inmiddels iedereen wel en weet ook precies wie ik moet benaderen als ik vragen heb. Er wordt goed meegedacht.”

Wat duidelijk naar voren komt, is het positieve effect van alle betrokken naasten. Samen spelletjes doen, lekker eten, thee drinken en gewoon samen zijn: het draagt allemaal bij aan haar geluk. “Het liefst blijf ik altijd hier wonen, in mijn eigen huisje, met mijn eigen spullen en mensen om me heen,” zegt mevrouw Mulderij. “En natuurlijk met mijn dochter fysiek in de buurt en de andere kinderen door contact op afstand. Zij zijn het gouden randje van mijn leven.”